Prawo co dnia

Georg Friedrich von Martens żyjący w latach 1756 – 1821 był jednym z ojców założycieli prawa międzynarodowego. Na Martensie kończy się tzw. Epoka heroiczna prawa międzynarodowego ,a dzięki jego działalności podejście do tej gałęzi prawa stało się w pełni profesjonalne. Martens był absolwentem, profesorem i dziekanem wydziału prawa na Uniwersytecie w Gottlingen ,a następnie został rektorem tegoż uniwersytetu. Organizował kursy dyplomatyczne oraz wydawał publikacje naukowe. Najważniejszymi z nich były m.in. „Esej o istnieniu międzynarodowego prawa europejskiego”, „Zarys nowoczesnego prawa narodów opartego na traktatach i na praktyce” ,a także „Kursy dyplomatyczne”. Najważniejszym jednak dziełem Martensa było stworzenie koncepcji prawa do interwencji w wewnętrzne sprawy innego państwa w sytuacji kryzysu wewnętrznego na jego prośbę, w sytuacji szczególnej uznał również prawo do takiej interwencji nawet w wypadku braku takiej prośby.

Marcin Martinez Wystempski

Christian Wolff (1679-1754) – niemiecki filozof, matematyk, i prawnik; profesor na Uniwersytecie w Halle, jeden z czołowych przedstawicieli wczesnego oświecenia. Wolff urodził się 24 stycznia 1679 we Wrocławiu w mieszczańskiej rodzinie rzemieślniczej. Od 1699 studiował matematykę, fizykę i teologię na uniwersytecie w Jenie. W czasie studiów zapoznał się z teologią scholastyczną, kartezjanizmem oraz fizyką newtonowską. W końcu 1702 r. habilituje się na podstawie rozprawy Philosophia practica universalis mathematica methodo conscripta, w której zaczyna szukać sposobu na reformę filozofii praktycznej poprzez zastosowanie metod matematycznych.

W swoim głównym dziele „Wstępna rozprawa nad filozofią w ogólności” dzielił nauki na trzy następujące rodzaje:

• Filozoficzne, które są najwyższym typem poznania i podają racje istnienia rzeczy. Tylko te nauki są prawdziwe i jasne.
• Historyczne, które dotyczą rzeczy istniejących i uchwytnych w empirycznym doświadczeniu. Są one niepewne, ale potrzebne, gdyż dostarczają materiału badaniom filozoficznym.
• Matematyczne, mówiące o ilości.

Podobnie i nauki dzielił na teoretyczne i praktyczne.

• Teoretyczne to ogólna nauka o bycie (ontologia) oraz trzy szczegółowe nauki
  o rodzajach bytów: kosmologia, psychologia i teologia.
• Praktyczne zaś składały się z etyki, polityki i ekonomiki.

Opracowana przez Wolfa doktryna filozoficzna miała charakter eklektyczny i praktyczny. Usiłował on pogodzić wiarę w prawdy objawione z nową, racjonalistyczną filozofią i nauką, co udało mu się lepiej, niż teologom i filozofom katolickim. Uważał, że tylko połączenie myślenia racjonalistycznego i wyników uzyskiwanych przez rodzące się nauki ścisłe z prawdami wiary może uchronić te ostatnie przed wpływami deizmu.
~PL