Prawo co dnia

(http://www.centrostudibeppefenoglio.it/ Personaggi/personaggi_scheda.php?ID=8)

Pietrino Belli

Pietrino, a właściwie Pierino Belli, bardzo praktycznie podchodził do zagadnienia relacji międzypaństwowych. Umiejętności w tym zakresie zdobył poprzez misje dyplomatyczne, ale niemniej ważne były dla niego wyprawy wojenne. Uwieńczeniem obserwacji okazało się dzieło De Re militari et Bello. Nie traktowało ono o strategii wojennej, ale poruszało temat legalności wojny, bezprawnych sojuszy, ogólnych zasad wojny, dopuszczalnych metod walki, oraz, co przełomowe, zastanawiał się w swym dziele nad tym, jak obchodzić się z jeńcami i dobrami przeciwnika. Wyraźnie potępiał okrucieństwo stosunku do pojmanych i mieszkańców okupowanych terenów. W swoich rozważaniach stosował metody ukazane w źródłach rzymskich a jednocześnie korzystał z własnych     wojennych doświadczeń.

MW

Jeremy Bentham żył w latach 1748-1832, był prekursorem nowoczesnego pozytywizmu prawniczego. Dokonał ogromnego wkładu dla rozwoju pozytywizmu prawnomiędzynarodowego.

Richard Zouche żył w latach 1590-1660, pochodził z rodziny arystokratycznej. Poseł w parlamencie, profesor na uniwersytecie w Oxfordzie, zasiadający także krótki czas w Sądzie Admiralicji.W swojej najważniejszej pracy opowiedział się przeciwko objęciu immunitetu ambasadorskiego przez osoby z otoczenia ambasadora.Otwarcie popierał także rojalistów, na skutek czego stracił stanowisko sędziego. Publikował także wiele prac z zakresu prawa rzymskiego, kościelnego i morskiego. Dla prawa międzynarodowego najważniejsze było wydanie „Wytłumaczenia prawa i procedury fecjalnej albo prawa między narodami oraz ich kwestii”. Uznał też jako pierwszy prawo międzynarodowe za system kompletny i jako taki je badał.

AC

Alberto Gentili

Absolwent i doktor prawa Uniwersytetu Perugii, ojciec świeckiej szkoły prawa międzynarodowego.

W 1582 roku został opublikowany jego traktat o prawie ambasad De Legationibus Libri tres. Nominowany pięć lat później na profesora królewskiego w zakresie prawa rzymskiego. Gentiliemu zawdzięczamy rozdzielenia fundamentów teologicznych i koncepcji metafizycznych od kwestii, które związane są z humanizmem i państwem.
Zerwał z bolońską tradycją postrzegania prawa międzynarodowego w kat. przedłużenia prawa cywilnego.

K.Gr.

Był kanonikiem z Ausburga. Opierał swoje prace na prawie starożytnym (głownie rzymskim). W 1548 roku w swojej pracy  De Legationibus Libri quinque zrównał prawo do ochrony legata z ochroną ambasadora, dlatego jest uważany  za jednego z pierwszych autorów przepisów prawa dyplomatycznego. Podejmował też w swoich pracach tematykę wojny. Uważał, że jest ona słuszna w przypadku obrony oraz Boga. Było to zgodne z poglądami istniejącymi w tej epoce. Sprzeciwiał się  reformacji i prawu posiadania  majątku przez wyznawców protestantyzmu. Jego dzieła zadziwiają  do dzisiaj  techniką  literacka oraz logicznym wywodem.  Stanowią  one inspirację dla kolejnych badaczy  prawa międzynarodowego. Jego działa dopiero w XIX wieku przypomniał  amerykański  badacz  Wheaton

MZ

Pochodził z małego miasteczka w Holsztynie. Ukończył studia prawnicze. Od 1665 roku był wykładowcą prawa naturalnego i międzynarodowego na stanowisku profesora na uniwersytecie w Kilonii. W 1676 roku wydał dzieło pt. Disserlationes de iure naturae et genlium tamże. Służył w służbie dyplomatycznej przy księciu Albrechcie von Schleswig- Holstein- Gottorp w Hamburgu. Prowadził badania wyłącznie pod kątem praktycznego ich wykorzystania. Uważał, że prawo naturalne skierowane na stosunki międzypaństwowe bazuje na traktatach i zwyczajach, przekształcając się in concreto w prawo pozytywne. Według Rachela prawo naturalne stanowiło zbiór zasad ogólnych, a praktycznego zastosowania należało szukać w prawie pozytywnym, innymi słowy prawo narodów to normy, na które państwa wyrażają zgodę tym samym zobowiązując się do ich przestrzegania. Opowiadał się za odróżnieniem prawa międzynarodowego od cywilnego.

J23