Najgorszą częścią wojny  był rodzaj broni używanej przez amerykańskich żołnierzy. Międzynarodowe prawo humanitarne zabrania używania broni chemicznej, ponieważ nie tylko powoduje ona ogromne szkody dla ludzi i jest w stanie masowo zabijać, ale także niszczą środowisko.

Podczas wojny w Wietnamie, a między 1962 a 1971 r. Armia amerykańska rozpylała 50 000 000 litrów chemicznych herbicydów i substancji zmniejszających palność. Celem tej operacji było niszczenie drzew w lasach, na obszarach wiejskich, oraz tam, gdzie rebelianci znaleźli schronienie i żywność. Amerykanie postanowili zniszczyć gęstą roślinność dżungli, w której Vietcong znalazł schronienie i jedzenie. Wprowadzili więc program wojskowy pod pseudonimem „Ranch Hand”.

Od 1962 do 1971 roku dziesiątki wojskowych śmigłowców Huey i przechwytujących samolotów C-123 wykonały 6542 loty i spryskały dżunglę Wietnamu ponad 50 000 tonami chemikaliów herbicydowych. Ich stosowanie jest rozległe i szacuje się, że około 20% wietnamskich obszarów leśnych zostało co najmniej raz opryskanych, powodując  śmierć i katastrofę ekologiczną. Do tej pory substancje te są związane z szeregiem poważnych problemów zdrowotnych, zarówno dla żołnierzy lokalnych, jak i amerykańskich, którzy brali udział w wojnie. Najbardziej rozpowszechnionym z nich był tak zwany „Orange Factor”. Po wojnie kilka samolotów przewożących beczki z „Orange Factor” wykorzystywano w Stanach Zjednoczonych. Podobnie jak weterani wojny, na przestrzeni lat niektórzy pracownicy, którzy nad nimi pracowali, mieli podobne problemy zdrowotne, jednak nie otrzymywali odszkodowania.

Nawet dziś znaczna część ziemi w Wietnamie pozostaje skażona rakotwórczymi dioksynami. Wietnam szacuje, że cztery miliony obywateli cierpi na choroby związane z programem „Ranch Hand”, domagając się odszkodowania od rządu USA. W 2015 roku, z pomocą USA, rozpoczęto na obszarach wokół stolicy Wietnamu odkażanie gleby i oczyszczanie z toksycznych substancji chemicznych.

Wniosek jest taki, że okrucieństwa, które zdarzają się podczas wojny, naruszają prawa człowieka. Środki i metody stosowane w wojnie w Wietnamie spowodowały ogromne szkody dla środowiska, dóbr cywilnych, ale najważniejsza była ogromna liczba zgonów, rannych cywilów i uchodźców. Jedna z metod, takich jak użycie broni chemicznej, okazała się jedną z najbardziej katastrofalnych broni, która spowodowała zewnętrzne szkody dla środowiska, a wpływ na zdrowie ludności cywilnej jest widoczny do dziś. Międzynarodowe prawo humanitarne i prawa człowieka muszą być szanowane, a interesy państw nie mogą ingerować w ludzkie życie.

D.P.,  J.G., K.K.

De Vitoria zapisał się w historii prawa międzynarodowego jako propagator roli natury i godności człowieka, co stało się szczególnie widoczne w przypadku jego rozważań odnośnie kolonizacji Ameryki Południowej i Indian przez Hiszpanię w XV wieku, gdzie zadawał sobie pytanie, czy moralność uznająca praktyki ludobójstwa i kanibalizmu uzasadnia rozpoczęcie działań wojennych. Dla De Vitorii wojna była konieczna jedynie w celu ochrony ludności przez kanibalizmem i innymi działaniami prowadzącymi do ich unicestwienia. Będąc przeciwnym wojnie, uważał że jej wybuch powinny poprzedzić rokowania w celu ugody, ponieważ wojna jest zagrożeniem dla istnienia chrześcijaństwa. Powyższe idee De Vitorii przeszły do historii pod pojęciem wojny sprawiedliwej. Przedmiotem analiz De Vitorii był również zasięg prawa międzynarodowego. Jego zdaniem, jest ono nierozłącznie związane z uniwersalnym prawem naturalnym, obejmując w swoim zasięgu ludy pozaeuropejskie. Prowadził on również rozważania w sferze relacji religijnych pomiędzy władcą chrześcijańskim a władzą świecką, wskazując że istnieje podział na polityczną społeczność idealną- państwo i kościół jako oba suwerenne i niezależne od siebie podmioty, choć z zastrzeżeniem, że władza świecka ma charakter pierwotny. Vitoria jest nazywany również ojcem współczesnej scholastyki.
Zmarł w 1546 r w Salamance, gdzie przez wiele lat prowadził na tamtejszym uniwersytecie wykłady dla studentów.

J.M.