Pierwsza faza, to kiedy w maju 1946 roku angielskie statki przepływały po cieśninie Korfu, były ostrzelane z albańskich wojskowych baterii, na ten wypadek Albania odpowiedziała, że angielskie statki wkroczyły na albańskie wody.

Drugi incydent, w październiku 1946 roku był nakaz angielskim statkom przepłynąć po cieśninie Korfu, wykorzystując prawo pokojowego przejścia i jeśli albańskie wojskowe baterie znów otworzą ogień, to też odkrywać ogień w odpowiedzi. Lecz wkrótce statki utrafiły na nieoczekiwane miny i otrzymały dużą stratę. Albania prosto patrzyła i obserwowała za tym incydentem, a potem z białym sztandarem nadpłynęły bliżej dowiedzieć się w celu którą tu czynią statki Wielkiej Brytanii.

Trzeci  wypadek, w listopadzie 1946 roku były znów odprawione statki w celu ustalenia świadczeń o minach. Ta operacja, która odbywała się na terytorialnych wodach Albanii, nie była uzgodniona z jej władzą. I w końcu końców było rzeczywiście ustalono, że na terytorialnych wodach Albanii rozmieszczały się minowe pole. Na co Albania reagowała na to, że oni tu nie do czego i oskarżyła we wszystkim Grecję.

Wielka Brytania wszczęła sprawę przeciw Ludowej Republice Albania w Międzynarodowym sądzie ONZ. W 1949 roku MTS wydał nakaz według którego Albania musi była wypłacić Wielkiej Brytanii 844 000 funtów szterlingów za znaczne straty. Ale także Wielką Brytanię można oskarżyć w tym, że ona zagroziła na terytorialne wody Albanii, czyli na suwerenność tego kraju.

V.R

W trakcie rozmów, prezydent Francji Emmanuel Macron i premier Wielkiej Brytanii Theresa May uzgodnili, że większość dotychczasowych podstawowych zapisów wcześniejszego traktatu ustanawiającego zasady przekraczania francusko-brytyjskiej granicy w Calais, który został podpisany w miejscowości Le Touquet w 2003 roku, pozostanie w niezmienionym stanie. Dotychczasowe kontrole graniczne wciąż będą przeprowadzane w Calais, gdzie już od lat gromadzą się osoby, głównie pochodzące z terenów Afryki i Bliskiego Wschodu, które próbują nielegalnie dostać na teren Wielkiej Brytanii.

W 2016 roku francuskie służby zlikwidowały znajdujące się w pobliżu Calais wielkie obozowisko. Natomiast strona Brytyjska przekazała na ten cel ponad 100 mln funtów. Pieniądze te wykorzystano do budowy m.in. betonowego muru na kilometrowej drodze dojazdowej do portu. To na tej drodze dochodziło do częstych wypadków, w trakcie których migranci próbowali włamywać się do jadących w kierunku Wielkiej Brytanii ciężarówek. Statystyki pokazują jednak, że dzięki tym posunięciom spadła liczba prób nielegalnego przedarcia się przez granicę z ponad 80 tys. w 2015 r. do około 30 tys. w 2017 r.

W ramach nowego traktatu dotyczącego Calais, Wielka Brytania przeznaczy kolejne 44,5 mln funtów na budowę granicznej infrastruktury, w tym: kolejnych ogrodzeń, monitoringu oraz urządzeń na podczerwień, a także transport nielegalnych migrantów oraz uchodźców do innych miast w głębi Francji.

Brytyjczycy zobowiązali się również do usprawnienia swoich procedur azylowych w taki sposób, aby osoby mające szansę na uzyskanie statusu uchodźcy mogły szybciej trafić do Wielkiej Brytanii i nie musiały koczować we Francji. Przyspieszone procedury mają dotyczyć głównie osób małoletnich. Te procedury, które dotyczą osób dorosłych będą skrócone z sześciu miesięcy do zaledwie jednego miesiąca, zaś w przypadku osób nieletnich do 25 dni.

W trakcie spotkania ustalono również wzmocnienie współpracy w celu przeciwdziałaniu terroryzmowi, a także zwiększenie środków do walki z nim. Wielka Brytania przekaże również przynajmniej 50 mln funtów na rozwój szczególnie ważnego dla Francji regionu Afryki Subsaharyjskiej, z którego pochodzi wielu migrantów. Inwestycje te miałyby poprawić sytuację w ojczystych państwach migrantów tak, aby zwalczyć przyczyny ich migracji do Europy.

SK, PB

A.W.

A.M.

A.M.