Bracia LaGrand byli obywatelami niemieckimi, którzy od dziecka mieszkali w Stanach Zjednoczonych, lecz nie nabyli obywatelstwa amerykańskiego. Zostali aresztowani pod zarzutem napadu na bank, podczas którego zastrzelony został dyrektor banku oraz zraniony pracownik. W 1984 r. obaj zostali skazani na karę śmierci. Wszystkie środki odwoławcze przysługujące na gruncie amerykańskiej procedury zostały wykorzystane. Postępowanie trwało od 1982 do 1984 r. Konsulat niemiecki powiadomiony o sprawie został dopiero w 1992 r. przez samych zainteresowanych, którzy o przysługującym prawie dowiedzieli się z innych źródeł. Władze amerykańskie powiadomiły braci LaGrand o prawie poinformowania konsula o fakcie aresztowania dopiero w 1998 r. W 1999 r. wyznaczono również daty egzekucji braci na luty i marzec tegoż roku. Władze niemieckie podjęły szereg starań mających na celu opóźnienie egzekucji i wznowienie postępowania.

W lutym Karl LaGrand został stracony, a dzień przed egzekucją drugiego z braci RFN złożyło pozew do MTS przeciwko USA wraz z wnioskiem o zastosowanie środków tymczasowych w postaci „zapewnienia przez USA, że Walter LaGrand nie zostanie stracony do chwili wydania orzeczenia w niniejszej sprawie”. MTS na podstawie art. 41 Statutu MTS zobowiązał USA do odroczenia egzekucji, jednak władze USA odrzuciły wszelkie wnioski i karę wykonano.

W skardze, Niemcy zarzucały USA, że nie dopełniły obowiązku wynikającego z art. 36 ust. 1 lit. b) Konwencji o stosunkach konsularnych. Trybunał orzekł, iż USA nie dopełniły obowiązków wynikających z wyżej wymienionej umowy.

A.K.